PARKI KRAJOBRAZOWE
Stążka (fot.: Jarosław Gorączkowski)
Nad Jeziorem Długim (fot.: M. P. Chybowscy)
Park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju.
Obszary zarządzane przez Nadleśnictwo Rytel współtworzą dwa parki krajobrazowe - Tucholski Park Krajobrazowy i Zaborski Park Krajobrazowy.
Tucholski Park Krajobrazowy – utworzony został na podstawie uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 1985 roku. Powierzchnia jego wynosi 36983 ha, w tym na gruntach zarządzanych przez Nadleśnictwo Rytel (obręb leśny Rytel) 6744 ha. Park położony jest w granicach dwóch województw: kujawsko – pomorskiego i pomorskiego. Lasy zajmują 86,1% powierzchni parku, a głównym gatunkiem ich drzewostanu jest sosna z niewielką domieszką innych gatunków. Pozostałą część parku stanowią użytki rolne, wody, nieużytki, tereny zabudowane, drogi i inne. Tucholski Park Krajobrazowy posiada otulinę, która obejmuje powierzchnię 15946,00 ha. Zarówno Tucholski Park Krajobrazowy jak i jego otulina posiadają Plan Ochrony wprowadzony Uchwałą Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 10 kwietnia 2009 roku (Dz. Urz. z 2009 r. Nr 34, poz. 716).
Opis Tucholskiego Parku Krajobrazowego w CENTRALNYM REJESTRZE FORM OCHRONY PRZYRODY
Zaborski Park Krajobrazowy – utworzony na podstawie uchwały nr 11/68/90 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy z dnia 28 lutego 1990 roku. Początkowo nosił nazwę Chojnicki Park Krajobrazowy. W 1991 roku rozporządzeniem nr 1/91 Wojewody Bydgoskiego z dnia 12 stycznia 1991 roku został przemianowany na Zaborski Park Krajobrazowy. Powierzchnia parku wynosi 34026 ha, w tym na gruntach zarządzanych przez Nadleśnictwo Rytel 6419 ha. Park położony jest w północno – zachodniej części Borów Tucholskich na Równinie Charzykowskiej, na południowo – zachodnim skraju województwa pomorskiego. Zaborski Park Krajobrazowy nie posiada otuliny, natomiast Uchwałą Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 21 grudnia 2023 roku ustanowiono plan ochrony dla Zaborskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. z 2024 r. poz. 380).
Opis Zaborskiego Parku Krajobrazowego w CENTRALNYM REJESTRZE FORM OCHRONY PRZYRODY
Asset Publisher
Asset Publisher
Dziwne stosy w lesie
Dziwne stosy w lesie
Pułapka na cetyńce. Fot. W. Lemańczyk
Stos pułapkowy. Fot. W. Lemańczyk
Wywrot. Fot. W. Lemańczyk
Wywrot. Fot. W. Lemańczyk
Przechadzając się wiosną po lesie, niejednego zaciekawią zagadkowe konstrukcje z drewna.
Pierwsze miesiące nowego roku to pora, w której leśnicy wykazują szczególną ostrożność na zagrożenie ze strony owadów uszkadzających drzewa. Należą do nich między innymi chrząszcze z rodziny kornikowatych: Cetyniec większy Tomicus piniperda oraz Cetyniec mniejszy Tomicus minor, które wraz ze wzrostem temperatury stają się aktywne.
Skuteczną obroną przed ich nadmierną działalnością jest wykładanie tzw. drzew pułapkowych. Ścięte drzewa, ułożone w stosy wydzielają w wiosennym słońcu intensywny zapach, który wabi owady. W pierwszej kolejności, na pułapki wykorzystuje się tzw. złomy i wywroty - drzewa powalone np. przez silny wiatr.
Miejscem wyłożenia drzew pułapkowych są nasłonecznione fragmenty lasu, w którym spodziewamy się występowania cetyńców. Stosy pułapkowe są co pewien czas sprawdzane pod kątem ich zasiedlenia i stopnia rozwoju owadów. Monitoring pułapek jest kluczowy, gdyż w momencie ich maksymalnego zasiedlenia, ale jeszcze przed wylotem młodych chrząszczy, należy wywieźć je z lasu lub okorować.
Gdy następnym razem zobaczysz podobne stosy drewna w lesie, przyjrzyj się im uważniej. W miejscach gdzie wysypują się jasnobrązowe trocinki znajdują się korytarze cetyńców.
Tekst: Piotr Chybowski